Monday memories, deel 2

Deel 4 (het laatste) van de IJsselmeerrit komt morgen. Vandaag is het maandag, mijn eerste schooldag weer. En ik vond het een prima dag voor een Monday Memories over mijn eigen eerste schooldag in 1974.

Uiteraard heb ik de kleuterschool ook gehad, maar ik heb geen herinneringen meer aan mijn eerste schooldag daar. Wel aan die van de lagere school. Ik was 6 jaar oud en ging aan de hand van mijn moeder naar de grote school. Het gebouw kende ik wel, daar was ik al vaker langs gelopen, maar nog nooit binnen. Samen gingen we de grote hal binnen, wat was die hoog!!! Er stonden al heel wat kinderen met hun moeder te wachten op de directeur. Diverse kinderen kende ik al, die hadden bij mij op de kleuterschool gezeten of woonden in de (kinderrijke) buurt waar wij woonden.

De directeur kwam en vertelde wat over de school en zo. Wat precies dat weet ik niet meer, maar ik weet nog wel hoe de klassenindeling verliep. Er waren 2 eerste klassen. De naam van ieder kind werd afgeroepen en er werd dan meteen achter verteld in welke klas hij of zij zat. Moeder en kind mochten dan naar de betreffende klas toegaan, waar de juf hen zou opwachten. Nou begint mijn achternaam met een V. Dus ik was een van de allerlaatste die aan de beurt was, want er waren maar een handvol kinderen die nóg later in het alfabet zaten. Het werd wel echt spannend.

Ik kwam in de klas bij Juffrouw van E. Een oudere dame met een superlieve uitstraling, zo'n grootmoedertype compleet met grijs haar in een knotje. Ze wachtte al bij de deur op ons. De begroeting zal ik nooit vergeten. Ze begon met te vertellen dat zij mijn moeder ook al in de klas had gehad. Nou dat gaf meteen een vertrouwd gevoel. Ik mocht de klas in en mocht naast mijn neefje zitten op de achterste bank!!! Terwijl ik eigenlijk helemaal niet groot was, eerder een van de kleinste.

En Juffrouw van E. was inderdaad een hele lieve juf. In dat jaar heb ik een tijdje in het ziekenhuis gelegen met longontsteking. Ze gaf mijn moeder een hele stapel boeken voor mij, zodat ik me niet zou vervelen. Het waren Ot en Sien en Pluk van de Petteflet. Nog steeds favoriete kinderboeken van mij (en vele anderen). Mijn moeder vroeg of ik dat al kon lezen. Want we waren dat jaar net begonnen met leren lezen. Maar volgens haar was dat geen probleem, ik was voor met lezen. Wat overigens ook klopte.

Jammer dat Juffrouw van E. het jaar erna moest stoppen met werken vanwege haar gezondheid. Mijn broertje heeft haar maar een heel korte tijd gehad als Juf.
En terwijl jullie dit lezen, is mijn vakantie afgelopen. Ook ik moet weer naar school, nu als docent. Vandaag is de introctiedag en gaan we sporten. Morgen beginnen de lessen, maar laat dat nou net mijn vrije dag zijn. Dus woensdag gaat het echt weer beginnen.

Muts

Ik heb eerder verteld dat we een oude Mercedes hebben. Net niet uit de jaren zeventig, maar het model is wel uit die tijd. Op het laatste treffen zag ik bij een andere auto zo'n WC-mutsje op de hoedenplank liggen. Je weet wel, zo'n gehaakte muts, waar je een rol WC-papier onder verbergt. Al weet iedereen natuurlijk wat er onder zit.

Nou vond ik dat dus ook leuk voor de Mercedes van DH. Hij sputterde nog wat tegen, maar liet me toch m'n gang gaan. Waarschijnlijk dacht hij dat hij de muts toch niet in de auto zou leggen. Onze Mercedes is donkerblauw, dus moest de muts ook donkerblauw worden. Maar dat was zo donker, dus besloot ik er hippe witte strepen in te haken. Een beetje als zo'n schipperstrui. En dit is het resultaat.

Nou is DH er helemaal weg van. Hij is niet zo oudbollig als hij van te voren gedacht had. Hij heeft nog een oude Mercedes voor dagelijks gebruik in de kleur lichtgroen. Nu moet ik er nog een voor die auto haken ook. Het kan verkeren.

September = sewing month

Schijnbaar staat September bekend als sewing month. Ik las het op diverse (Amerikaanse) blogs. Ik ben er nog niet achter waarom september. Als iemand het weet, vertel het even in een reactie op deze blog.

Wel leuk, want allerlei naaisites zetten onze hobby nóg meer in het zonnetje. Ik heb een aantal leuke give-aways ontdekt. Kijk maar met me mee.

Leona pakt flink uit en geeft een heel pakketje met van alles en nog wat weg op deze site. Kijk ook even naar de rest, want er is genoeg moois te beleven.

Among the gumtrees heeft een hele serie give-aways. Elke dag geeft een van hun designers op hun eigen blog iets geweldigs weg. Kijk op de 'verzamel'-blog. Deze blog hoeft waarschijnlijk geen verdere introductie meer.

De volgende heeft niets met stof te maken, maar is wel erg leuk. Mejuffrouw Kip geeft een geweldig grappige ring weg. Ik vertel niets, maar kijk maar op haar blog.

Geniet er van en een fijne zaterdag.
.

IJsselmeerrit, deel 3

Na het ontbijt vertrokken we voor het tweede deel van de IJsselmeerrit. Het is zondag en DH wilde eerst nog tanken. Dat kan op zondag nog wel een probleem zijn. Bovendien moet hij Euro 98 tanken en dat heeft lang niet ieder tankstation. Dus even zoeken, maar uiteindelijk hadden we de juiste vloeistof.

Via wat dorpjes kwamen we uiteindelijk op de A7 die over de Afsluitdijk ging. Bij Zürich (hé, zijn we in Zwitserland???) gingen we de Afsluitdijk op. Over de Lorentzsluizen van Kornwerderzand kwamen we er op. Er kwam meteen een bordje met een waarschuwing voor filevorming. En ja we stonden stil. De sluizen waren open om een schip door te laten.

Op de Afsluitdijk zelf zie je alleen het IJsselmeer. De Waddenzee zit aan de andere kant van de dijk. Maar goed ook, anders loop je het risico dat je het meer in waait. En ook afgelopen zondag waaide het goed. Op teletekst had ik gelezen dat men waarschuwde voor windkracht 7. Pittig dus.

Op de dijk zijn een drietal parkeermogelijkheden. En de tweede daar wilde ik stoppen. Daar was namelijk het beeld van Cornelis Lely, de ontwerpen van de Afsluitdijk. Lely heeft zeer veel openbare functies bekleed. Hij was drie keer minister, maar ook gouverneur van Suriname, lid van de Tweede (en later ook de Eerste) Kamer, lid van de Provinciale Staten van Zuid-Holland en gemeenteraadslid en wethouder van Den Haag. Lely overleed in 1929 op 74-jarige leeftijd. Hij heeft wel de eerste drooglegging meegemaakt, maar niet de sluiting van de Afsluitdijk in 1932. In 1954, op zijn honderste geboortedag, kreeg hij een standbeeld op de Afsluitdijk. Lelystad is uiteraard naar hem vernoemd.

Op het parkeerterrein stonden meer W123-s. Dat levert natuurlijk leuke foto's op.

Heel in de verte het standbeeld van Dr. C. Lely

Via een smal bruggetje kun je naar de overkant van de weg. Daar is een piepklein souvenierwinkeltje, en een net zo klein terrasje met een pier. De toren staat op het punt waar de dijk in 1932 gesloten werd.
Geniet van de foto's, want toen ze genomen werden, waaide het erg hard. En later begon het ook nog te regenen.

De dijkwerker

De tekst luidt: "Hier werd de dijk gesloten 23 mei 1932"

Het IJsselmeer

De Waddenzee

Links de Waddenzee, rechts het IJsselmeer

Wordt vervolgd

.

Lizzie Kate SAL, update 5

Deel 5, de maand mei, van deze SAl is ook af. Ik heb er wat eigen aanpassingen gedaan. Zo had ik niet de juiste kleur lila voor het vogeltje rechtsboven. Maar deze, donkerdere, kleur had ik nog wel.

En ik heb de snaveltjes van de vogels niet in kruissteek geborduurd. Nu hebben ze een spits snaveltje. Dat vind ik wel echter.
.

IJsselmeerrit, deel 2

's Morgens werden we door de TV gewekt. Heerlijk douchen in een riante regendouche. We besloten om voor het ontbijt de spullen in de auto te zetten en af te rekenen. Na het ontbijt is het altijd erg druk en wacht (in een rij) is niet onze sterkte kant.

Hotel Sneek

Hotel Sneek is een aanrader. Het is supersjiek, mooi. Het personeel is vriendelijk, galant en zeker niet stijfjes. Diner was gewoon goed en ook het ontbijt prima in orde. Ze scoren heel goed.

MB-lint markeert het gedeelte van het parkeerterrein dat voor ons gereserveerd was.

Op het parkeerterrein had ik mooi de gelegenheid om wat foto's van de auto's te maken. Deze keer was er ook een heel bijzonder exemplaar bij: een lijkwagen. De eigenaar had deze auto uit Italië gehaald. Daar had hij als lijkwagen dienst gedaan, dus amper kilometers gemaakt. De attributen kreeg hij er bij. Een paar foto's.

De auto is in 1983 in Sindelfingen (Duitsland) gebouwd. In 1984 kwam hij naar de regio Napels (Italië). Pas in 1987 werd de auto omgebouwd tot 'auto funebre' (lijkwagen). Dit doel heeft ze tot een paar jaren terug gediend. In 2010 heeft de huidige eigenaar de auto uit Italië gehaald. Hij is bezig haar te restaureren.

Gelukkig zou DH deze auto nooit gekocht hebben. Hij vind hem veel te opvallend. Apart is het zeker, en ook best leuk om te zien, maar niet om zelf in te rijden.

Op alle vier de hoeken zaten een soort (moderne) schemerlampjes, compleet met peertjes.

De gordijntjes zaten ook keurig voor de raampjes. En de eigenaar had er ook een plank in gemaakt waar eventueel een kist op naar binnen geschoven zou kunnen worden. Nu werd deze ruimte als kofferbak gebruikt. Er stond een krat met hun spullen in en zo. Dat is nog net op de foto te zien.

En dan nog een foto van onze trots. Het is de donkerblauwe aan de rechterkant.

Wordt vervolgd

.

IJsselmeerrit, deel 1

Zoals jullie wel weten hebben we afgelopen weekend de IJsselmeerrit van de W123-club gereden. Toen we wegreden was het stralend weer. Onderweg een klein buitje, maar aangezien wij zelf droog zaten, was het niet erg.


We moesten bij het Muizenfort in Muiden verzamelen. Het Muizenfort is een onderdeel van de Vesting Muiden en dus ook van de Stelling van Amsterdam. Het is tegenwoordig een museum. De stelling van Amsterdam en de Nieuwe Hollandse Waterlinie staan op de werelderfgoedlijst van UNESCO. Beslist de moeite waard om eens beter te bekijken.
Allerlei liefhebbers van de W123 verzamelden zich. Het was een erg bont gezelschap. Wel erg leuk, veel bekende, maar ook heel veel nieuwe en dus onbekende gezichten.

Routekaart. Rood is de route van zaterdag, groen de route van zondag

Er waren veel deelnemers, zo'n 35 auto's, meestal met 2 passagiers. De roadbooks werden uitgedeeld en ook de herinneringsplaquettes konden afgehaald worden. De motorkleppen gingen omhoog, om ze vast te schroeven. Sommige auto's hadden al meerdere plaquettes op de grille. Bij ons was het de eerste, omdat we de andere nog niet er op bevestigd hebben. Dat moet nog gebeuren.

Van Muiden ging het via de A6 naar Flevoland. Normaal proberen we de autosnelwegen te vermijden, maar deze keer ging het niet anders, of we moesten een flinke omweg maken. Over de IJsselmeerdijk reden we richting Lelystad. En toen begon het te regenen en te bliksemen. Op het IJsselmeer waren nog een paar bootjes. Die profiteerden goed van de harde wind. DH vond het minder leuk rijden. Hij had amper tijd om rond te kijken, hij moest zijn ogen goed op de weg houden. Het zicht werd slechter, maar ook de harde windstoten waren erg verraderlijk.

Onze voorganger op de IJsselmeerdijk.

De windmolens steken prachtig af tegen de donkere lucht.

Bij Lelystad verreden we ons bijna, we kwamen per ongeluk op de dijk naar Enkhuizen uit. Net op tijd zagen we het en konden we op een parkeerterreintje nog draaien. Het bleek een minder duidelijk punt in de routebeschrijving. Van Lelystad gingen we de polder in. Via de Ketelbrug kwamen we in de Noord-Oost-polder. Het was nog maar een klein eindje naar Urk, daar konden we lunchen. Intussen was het droog geworden, en met een zonnetje op ons bolletje reden we Urk binnen.

Dit is onze bolide in de haven van Urk, midden voor het Achterhuis.

DH sluit net de deur goed af.

Ik heb geprobeerd om met Antje wat af te spreken, maar dat was erg lastig. Ik wist niet waar we gingen lunchen. Dus dat doen Antje en ik nog wel een keer beter. Uiteindelijk bleken we in Het Achterhuis (niet van Anne Frank, maar in de Urker haven) te lunchen. We hadden een prachtig zicht op het IJsselmeer.

In de tijd dat wij aan het lunchen waren, regende het buiten weer. Maar weer zaten wij droog. Tegen de tijd dat we opstapten, was het weer droog. Hoezo geluk?

Na de heerlijke lunch gingen we verder naar Lemmer. Daar zouden we bij een dealer een kop koffie krijgen en een kleine rondleiding door het bedrijf. Maar dat ging niet door, de eigenaar kwam niet opdagen. Aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant niet. De mannen hadden namelijk al gezien dat er alleen 'oude kraam' stond. Waarvan zij niet echt onder de indruk waren.

Via de zuidwesthoek van Friesland zijn we naar Sneek gereden. We kwamen langs Workum. Hier heeft mijn schoonmoeder een aantal jaren gewoond. We draaiden spontaan af, eens kijken hoe het huis er nu bij ligt. De huidige eigenaren waren thuis, dus ik wilde niet op straat een foto van het huis gaan maken. In die paar jaar dat ze er niet meer woont, is er wel veel veranderd in Workum. Er was flink bijgebouwd.

In Sneek kregen we een diner en een overnachting in het gloednieuwe Van der Valk hotel. Het was amper een maand open. De kamers waren erg groot. Er stond een kingsizebed in. En een super de luxe badkamer met bad en regendouche.

De foto's zijn niet echt scherp. Het was al donker en de (zwarte) gordijnen waren al dicht.

Daarna heerlijk borrelen aan de bar. Bijkletsen en de belevenissen van onderweg vertellen. Hoeveel geluk we eigenlijk met het weer hadden.

In het tapijt stond de beroemde (en beruchte) Friese zin geweven: Bûter brea en griene tsiis wa't dat net sizze kin is gjin oprjochte Fries. Voor degene die het niet weten de vertaling "Boter, brood en groene kaas, wie dat niet zeggen kan is geen echte Fries". Hieraan kon men horen of iemand een echte Fries was of niet.

Daarna een overheerlijk diner. Drie gangen en in iedere gang konden we uit drie gerechten kiezen. Ik koos voor een rundercapaccio, gevolgd door ossehaas met een super lekkere champignonsaus en afgesloten met een Dame Blanch. We hadden een zaal voor ons alleen. Er stond een groot scherm waarop allerlei filmpjes van de W123 vertoond werden.

Het is heerlijk kletsen zo. De meeste mensen zien we maar een paar keer per jaar, op een treffen. Het klikt altijd weer. En omdat er ook partners bij zijn, wordt er niet alleen over auto's gesproken. 

Wordt vervolgd

.