Dankjewel

Dank jullie wel voor de felicitaties en goede wensen. Ik werd overspoeld met kaarten, telefoontjes, sms-jes, mailtjes, blogjes, FB-tjes, handjes, kusjes en hug-jes. Al die warme gebaren heb ik heel erg gewaardeerd. En ik wil jullie daarvoor bedanken met dit.

Heerlijk, en ook nog goed voor de lijn. Geniet er van.

Happy birthday

to me....
Tja dit werd vannacht om 00.00 uur al voor mij gezongen. Het is dit weekend een feestweekend. Gisteren Valentijnsdag met een supergezellig etentje voor DH en mij. Lekker thuis.

Vandaag mijn verjaardag. Ja ik wordt al weer 46 jaar vandaag. Waar blijft de tijd. De eerste rimpels zijn al gearriveerd. Zie mijn eerdere blogje.

En morgen heerlijk met DH naar de film. Eigenlijk zouden we dat op Valentijnsdag doen, maar dat kwam qua tijd niet helemaal goed uit. Een etentje en film, bedoel ik. Dus gaan we morgen. Het wordt The Monuments Men. De kritieken zijn erg wisselend, dus gaan we zelf maar oordelen. 

En als toetje is maandag mijn schoonzus jarig. Dus al met al een druk weekend.

Happy Valentine

.

Leuk, klein projectje

Laatst zag ik zo iets schattigs, een lief klein projectje. Een ieniemienie vilten opbergboxje voor borduur garen. Zo schattig. Kijk zo ziet het er uit.

Het borduurgaren zit op een naaimachine-spoeltje gewikkeld. En door een gaatje in de bovenkant komt de draad er gemakkelijk uit. In een klein tasje aan de voorkant stop je eenvoudig het wikkeltje met de kleurnummer. Je kunt zelfs 2 spoeltjes in een boxje doen.

Zelf ga ik deze niet maken, mijn borduurgaren zit op kaartjes. Bovendien zou ik té veel boxjes moeten maken. Ik heb veel verschillende kleurtjes. Maar wil jij wel zo'n schattig boxjes maken, kijk dan op deze link. Het is namelijk wel een heel lief cadeautje in een pakketje voor een lieve collega-handwerkster.



.

Protest

Als ik op mijn computer internet opstart krijg ik automatisch de site van Google. En het is iedere keer genieten als ze hun logo aanpassen aan de actualiteit. Vandaag verscheen er deze.

Duidelijk een verwijzing naar de start van de Olympische spelen. Mooi strak gemaakt met diverse sporten en leuke, aansprekende kleuren. Ik dacht er verder niet bij na en ging naar mijn blogleeslijst. Meestal kijk ik dan ook even snel op nu.nl voor het nieuws. En ga dan over tot de orde van de dag.

Op de nieuwssite las ik dat het logo van Google een stil protest tegen de schending van de homorechten was. En inderdaad, toen viel het kwartje pas.

Een mooie vorm van protesteren, dat waarschijnlijk meer impact heeft dan een premier die Poetin eens gaat vertellen hoe e.e.a. zou moeten. Of het opnemen van homo's in de officiële delegatie. Op de manier van Google bereik je veel mensen, mensen die je bewust maakt van de schending van mensenrechten. En als dit vaak genoeg gebeurt, misschien ook mensen die zelf de rechten van anderen schenden. Of mensen die dit kunnen verhinderen.

Overigens vind ik het woord homorechten eigenlijk niet goed. Net alsof homo's andere rechten hebben dan hetero's. Eigenlijk gaat het gewoon om mensenrechten, het recht op vrije partnerkeuze.

Dit is eigenlijk alles wat ik hierover kwijt wil, want laatst hoorde ik iemand een rake opmerking maken. De Olympische Spelen horen over de SPORTERS te gaan, en niet over alle zaken rondom. De sporters hebben er 4 jaar of meer naar toegewerkt om op de Spelen te schitteren. En het is niet goed dat de aandacht voor hen overschaduwd wordt door aandacht voor politieke zaken. Sport en politiek horen niet samen op de Spelen.

.

Woordloze woensdag

.

Oud ?????

De laatste tijd lees ik steeds meer berichten op blogs dat mensen aan een leesbril moeten. Of misschien vallen ze me nu meer op. Ik heb er zelf ook een. Ik schreef er een tijdje terug over. 

Het is een witte bril en sinds ik die bril heb, vind ik mijn gezicht zo bleek. Eerst dacht ik dat het aan de winter lag, dan is niemand echt bruin (zonder wintersport), zeker bleekscheet Bietje niet. Maar die bril geen ook niet echt kleur aan mijn gezicht. En ik was een gekleurde bril gewend. Dus ben ik mijn ogen wat meer gaan benadrukken met make-up.

En dat heb je dus een spiegeltje nodig en kijk je daar in. Sterker nog, dat spiegeltje zit best dicht bij je gezicht. Dus alle rimpels komen vol in het zicht. Die schattige rimpeltjes rond mijn ogen waren natuurlijk lachrimpels. Ik heb altijd gezegd dat ik daar eerst rimpels kreeg. Ik lach namelijk graag en veel. Maar die kleine walletjes onder mijn ogen dan? Die kan ik toch niet schattig meer noemen.

En een beetje te veel huid onder mijn kin dan? En de huid is ook niet meer zo strak en effen als ik gedacht had. Ook in mijn voorhoofd zie ik de zorgen van de afgelopen jaren terug. En schrik, is dat een grijze haar? De kapper heeft toch altijd gezegd dat mensen met mijn haarkleur niet of nauwelijks grijs worden. Bovendien zit het ook niet in onze familie. Mijn ooms en tantes van 70-80 zijn nog steeds blond en niet grijs. Oh, nee, een blonde. 

Ik heb midden-donker-blond haar van mezelf. En al een paar jaar laat ik er highlights én lowlights in zetten. Ofwel lichten én donkere punten. Grijs valt dan helemaal niet meer op.

Je begrijpt dat ik maar niet meer met mijn nieuwe bril voor de grote spiegel ben gaan staan. Want dan zou dit blogje nog véél langer worden. Het is gewoon zo dat ik 45 jaar ben, over twee weken zelfs 46. En dan schijnt je lichaam het beste gehad te hebben. Uiterlijk dan, want innerlijk is wat anders. 

En aangezien mijn DH (gelukkig) van me houdt zoals ik ben, maar vooral van mijn innerlijk. Bent ik een gelukkig mens. En dat gezicht...... ach, dat zie ik alleen als ik in de spiegel kijk. En zonder bril ziet het er allemaal nog strak uit.





.